O Vader, die al ‘t leven voedt,

Kroon deze tafel met Uw zegen,

En spijs en drenk ons met dit goed,

Van Uwe milde hand verkregen.

Leer ons voor overdaad ons wachten,

Dat we ons gedragen zoals het behoort,

Doe ons het hemelse betrachten,

Sterk onze zielen door Uw Woord.

Amen.

Dit gebed is nog altijd het eerste wat in me opkomt als ik aan Kerstmis denk. Heel wat jaren kwam mijn opa tijdens de Kerstdagen bij ons thuis langs om dit feest met ons te vieren. Vóórdat we ons mochten storten op al het lekkers dat op tafel stond, werd huize Brinkhuis geacht de handen te vouwen, de ogen te sluiten en te luisteren naar het gebed dat opa zoals geen ander uitsprak. Een gelovig bastion in de meer en meer ontkerkelijkte wereld om me heen.

Opa’s gebeden voor en na de maaltijd waren de laatste sporen van het christendom waarmee ik te maken kreeg. De katholieke basisschool en de protestantse middelbare school waar ik naartoe ging, lagen toen al lang achter me. De adventskaarsen, het kerststalletje en Stille nacht, heilige nacht maakten langzaam plaats voor de Kerstman, ontelbare supermarktreclames en All I want for Christmas is you. Maar mijn opa, die bleef. Tot 13 maart van dit jaar. Na 17 jaar werd hij herenigd met mijn oma. Zijn urn werd bijgezet in haar graf, waar de woorden ‘In Zijn hand geborgen’ fier op de grafsteen prijken.

We ervaren allemaal de behoefte aan geborgenheid. Onder invloed van de maatschappij waarin we leven wordt de kerstgedachte het sterkst geassocieerd met die behoefte. In deze editie, Oh Holy Nait, heeft de redactie op allerlei manieren invulling gegeven aan de kerstgedachte. Zou het er allemaal om draaien dat je niet alleen bent tijdens de kerstdagen? Lees deze Nait Soez’n en laat je inspireren. Mijn opa mag dan niet meer leven, de zegelring met zijn initialen draag ik vol trots aan mijn vinger. Alleen ben ik dus eigenlijk nooit en daarmee ook een beetje in zijn hand geborgen.

Veel leesplezier!

Christiaan Brinkhuis