Grenzen aan de groei

In 1972 publiceerde de Club van Rome, een stichting bestaande uit wetenschappers die bezorgd waren over de toekomst van de wereld, het spraakmakende rapport De grenzen aan de groei. In het kort stelde dit rapport dat de aarde overbelast zou raken door de alsmaar toenemende ecologische voetafdruk van de mensheid. Op termijn zou dit niet alleen de industriële groei remmen maar ook voor stagnatie en krimp van de wereldbevolking zorgen.

‘Grenzen aan de groei’ lijkt echter niet in het vocabulaire van de RUG en de Hanze voor te komen. Jaar in, jaar uit is er sprake van een stijging van de studentenaantallen. Deze stijging wordt voor een aanzienlijk deel veroorzaakt door de aanwas van buitenlandse studenten. Elk jaar weer lijken RUG en Hanze zich te verkijken op deze instroom en wordt, tot schaamte van Stadjers, stafleden en studenten, alles uit de kast gehaald om hen toch nog een ‘warm welkom’ te verzorgen. Een universitair azc op het voormalige Suikerunieterrein is het gevolg.        

Beter iets dan niets, laten we maar denken. Toch is er sprake van een weloverwogen keuze om vol in te zetten op het werven van buitenlandse studenten. En keuzes – daar gaat deze Nait Soez’n over. In pakweg een half jaar tijd mogen we vijf keer iemand kiezen, namelijk voor de Groningse gemeenteraad, de Provinciale Staten, het Waterschap, het Europees Parlement en (afhankelijk van of je aan de RUG of de Hanze studeert) de Universiteitsraad of de HMR. Maar ook in het dagelijks leven is er sprake van grote keuzevrijheid. Welke podcast ga ik vanochtend in de trein aanhoren? Waar ga ik vanavond buiten de deur eten? Hoe zal ik trouwens vanavond eten, vegetarisch of veganistisch? Tot zover de inleiding van deze editie. De andere bijdragen vind je hier op Nait Soez’n!


Christiaan Brinkhuis